24-05-2010
Goed bed, geen wekker, herrieloos. Eindelijk een echt goede nachtrust. Op ons dode gemak vet en veel wezen ontbijten aan het strand van Port Elisabeth om, ook weer in de ontspanmodus, daarna met de taxi naar de afgesproken plek op het vliegveld te gaan. Mark, de baas van het project Ubomi Obutsha, pikte ons - Katie, Frank en mijzelf - op. Vakantie ten einde, het project begonnen.
De vierentwintigste was een dag van wennen. Wennen aan het huisje, elkaar, de golf aan informatie en de benzinestationtoiletgeur die van het toilet afdampte. Het huisje staat in een (oude) "witte wijk", dichtbij een winkelcentrum en omringt door mooie panden met hoge muren, puntigge hekken en om het af te maken, schrikdraad. Ironisch is dat wij hierdoor een onveilig gevoel krijgen, terwijl de Zuid Afrikanen - naar lokaal vernemen - zich onrustig voelen in de open, muurloze (west) Europese wijken.